Français
Volgende wedstrijdCharleroi – Beverenzaterdag 28 nov. · 20:453e · 28 punten

Clubgeschiedenis

De legendes van Sporting

Portretten van wie Sporting Charleroi maakte: spelers, aanvoerders, trainers en voorzitters, van de jaren 1940 (Gillaux, Thirifays) tot Nicolas Penneteau en de trainers van het moderne tijdperk, met hun cijfers bij de club.

Dante en Toni Brogno: twee broers, twee Zebra’s

Rol
Aanvallers; Dante ook aanvoerder en trainer
Jaren bij Sporting
Dante: 1986-2001 (speler), staf tot 2009; Toni: 1994-1995 en midden jaren 2000

Dante Brogno werd geboren op 2 mei 1966 in Charleroi, als zoon van Italiaanse ouders uit Calabrië. Hij werd opgeleid in Marchienne, tekende in 1986 op twintigjarige leeftijd bij Sporting en bleef er tot 2001: vijftien jaar in hetzelfde shirt, deels als aanvoerder. Hij kreeg maar één keer een oproeping voor de Rode Duivels, voor België–Wales op 11 oktober 1997, zonder in te vallen.

Wikipedia kent Dante Brogno 426 wedstrijden en 121 goals toe bij Sporting, waarmee hij zowel de speler met de meeste wedstrijden als de topschutter aller tijden van de club zou zijn; zijn eigen pagina vermeldt 389 wedstrijden en 108 goals in de competitie. De club publiceert geen officiële telling; beide reeksen worden hier gegeven.

Zijn bekendste moment is collectief: de bekerfinale van 1993, met 2–0 verloren van Standard. Het officiële clubverhaal noemt Brogno een van de pijlers van die ploeg; dat verhaal staat verderop (“De generatie van 1993”).

Hij is assistent van Enzo Scifo vanaf diens aanstelling als trainer op 29 november 2000 en stopt in 2001 met voetballen. De clubkroniek vermeldt dat Dante Brogno in 2002-2003, toen Charleroi onder voorzitter Abbas Bayat een zware financiële crisis doormaakte, halverwege het seizoen de ploeg overnam en ze van degradatie redde. Volgens Wikipedia werkte hij daarna met de jeugd tot 2009 en trainde hij Olympic Charleroi tot juni 2010. Later leidde hij RAEC Bergen.

Zijn jongere broer Toni, geboren op 19 juli 1973 in Marchienne-au-Pont, had een bewogener parcours en was twee keer aan Sporting verbonden. Hij maakte zijn profdebuut bij Charleroi in 1994-1995, het seizoen van de eerste UEFA Cup van de club, en keerde midden jaren 2000 terug, na passages bij Olympic Charleroi, Westerlo (topschutter van de competitie in 1999-2000 met 30 goals), Sedan en elders. De bronnen verschillen over zijn statistieken bij Charleroi (65 wedstrijden en 12 goals volgens Walfoot, 55 en 9 volgens Wikipedia voor de tweede periode), zonder officiële telling.

Toni Brogno overleed op 3 november 2026, 53 jaar oud; zijn dochter maakte het nieuws bekend. Op zaterdag 7 november, voor Westerlo–Charleroi, brachten de twee clubs hem samen hulde: shirts met zijn beeltenis, een tifo in de tribune en “Mambo No. 5” in plaats van de gebruikelijke Pro League-hymne, volgens Walfoot. Dante had zijn functie bij RAEC Bergen verlaten om hem tijdens zijn ziekte bij te staan, volgens de officiële clubsite. Twee broers, één club, één stad.

Philippe Albert: van Mambourg naar de grote clubs, en terug

Rol
Centrale verdediger
Jaren bij Sporting
1985-1989 en 1999-2000

Philippe Albert, geboren op 10 augustus 1967 in Bouillon, komt in 1985 op 18-jarige leeftijd bij Sporting. Het is het eerste seizoen na de terugkeer in eerste klasse: de officiële clubkroniek noteert dat Sporting dan Philippe Albert “lanceert” voor een prachtige loopbaan. Volgens Wikipedia speelt hij van 1985 tot 1989 105 wedstrijden en scoort hij 11 keer; twee jaar na zijn komst wordt hij international.

De rest van zijn loopbaan speelt zich elders af: Mechelen (Gouden Schoen 1992), van 1992 tot 1994 Anderlecht (twee landstitels), Newcastle United en, op huurbasis, Fulham. Zonder contract in de zomer van 1999 keert hij terug naar België en kiest hij ervoor om terug te gaan naar waar alles begon.

Die terugkeer valt in een van de slechtste seizoenen van de club: in 1999-2000 wordt de trainer halverwege het seizoen ontslagen en neemt voorzitter Jean-Pol Spaute ontslag. Albert, geplaagd door blessures, speelt volgens Wikipedia 16 wedstrijden en scoort één keer; zijn laatste officiële wedstrijd dateert van 4 december 1999, in Aalst. In juni 2000 zet hij op 32-jarige leeftijd een punt achter zijn loopbaan en wordt daarna analist in de Belgische media.

Victor Osimhen: het jaar dat 22,4 miljoen waard was

Rol
Spits
Jaren bij Sporting
2018-2019 (augustus 2018 – augustus 2019)

Op 22 augustus 2018 leent Wolfsburg Victor Osimhen uit aan Sporting, met aankoopoptie. De Nigeriaanse aanvaller is 19, speelde zestien wedstrijden zonder doelpunt voor Wolfsburg (volgens Wikipedia) en wordt volgens Transfermarkt op een miljoen euro geschat.

Zijn seizoen 2018-2019, volgens de gedetailleerde tabel van Wikipedia: 25 wedstrijden en 12 goals in de competitie, 2 wedstrijden en 1 goal in de Beker van België, 9 wedstrijden en 7 goals in de slotfase van de competitie, samen 36 wedstrijden en 20 goals in alle competities, met drie assists. Hij eindigt als derde topschutter van de competitie. Andere sites komen uit op 19 of 20 goals (Flashscore, Goal.com); we volgen de gedetailleerde telling van Wikipedia.

Financieel is dit verhaal uitzonderlijk voor de club. De aankoopoptie wordt na het seizoen gelicht: RTBF kopt dat Charleroi de “aankoopoptie van 3,5 miljoen” lichtte en Le Soir schrijft op 31 mei 2019 dat hij “definitief” van Sporting is. Volgens Transfermarkt gaat de overgang van Wolfsburg naar Charleroi (3,5 miljoen euro) in op 1 juli 2019; een maand later, op 1 augustus 2019, vertrekt Osimhen voor 22,4 miljoen euro naar LOSC Lille. Beide bedragen noemt Wikipedia ook als aankooprecord en verkooprecord van Sporting. Het bruto verschil, 18,9 miljoen euro, is groter dan wat alle uitgaande transfers van de zomer van 2026 de club opleverden (16,7 miljoen euro, volgens Transfermarkt).

Transfermarkt schatte zijn waarde bij aankomst op 1 miljoen euro en bij de definitieve overgang op 13 miljoen euro: vermenigvuldigde één seizoen op het Mambourg zijn marktwaarde dus met dertien. Daarna ging hij verder bij Lille, Napoli en Galatasaray; in Charleroi blijft vooral het jaar hangen waarin een uitgeleende speler de grootste verkoop van de club werd.

Enzo Scifo: enkele maanden als speler, daarna de bank

Rol
Speler, daarna trainer
Jaren bij Sporting
2000-2002

Enzo Scifo, spelmaker van de Rode Duivels op vier WK’s, komt in 2000 op 34-jarige leeftijd naar Charleroi, na een titel met Anderlecht. Wikipedia kent hem 13 wedstrijden en 3 goals toe in het zebrashirt in 2000-2001. De officiële clubkroniek vertelt over een “opmerkelijke” seizoensstart: halverwege staat Sporting vierde.

Daarna maakt een knieblessure een einde aan zijn spelersloopbaan. Hij verlaat het veld niet echt: op 29 november 2000 wordt hij trainer van Sporting als vervanger van Manu Ferrera, met Dante Brogno als assistent. Volgens de Wikipedia-pagina is zijn balans op de bank van Charleroi 17 zeges, 11 gelijke spelen en 27 nederlagen tussen 2000 en 2002.

Zijn passage is kort: eerst op het veld, daarna op de bank, waar zijn assistent Dante Brogno zelf in 2002-2003 de ploeg overneemt. De clubkroniek zegt dat Scifo “komt om de club met zijn groep over te nemen” op het moment dat Jean-Pol Spaute het voorzitterschap verlaat, zonder meer details.

Alle trainers van Sporting sinds 1952 →

Joseph Akpala: topschutter van het seizoen 2007-2008

Rol
Aanvaller
Jaren bij Sporting
2006-2008

Joseph Akpala, een Nigeriaanse aanvaller geboren in Jos op 24 augustus 1986, brengt twee seizoenen door in Charleroi, van 2006 tot 2008. Wikipedia telt 61 wedstrijden en 25 goals over die periode. Het tweede seizoen is het seizoen dat bijblijft: in 2007-2008 eindigt hij met 18 goals als topschutter van de Belgische competitie.

Dat is zeldzaam. De club en Wikipedia onderstrepen het allebei: het is voor het eerst sinds René Thirifays, in 1949, dat een speler van Sporting topschutter van de eerste klasse wordt. In de officiële kroniek wordt het seizoen 2007-2008 voor de ploeg nochtans omschreven als “eerder anoniem”: Akpala is de man die zich onderscheidt. Dat seizoen opent voor hem de deuren van Club Brugge, waar hij daarna tekent.

Hij is omgeschoold tot trainer en assistent bij Club Brugge, volgens zijn Wikipedia-pagina.

Nicolas Penneteau: zeven seizoenen tussen de palen, 40 jaar en een record

Rol
Doelman
Jaren bij Sporting
2014-2021

Nicolas Penneteau, geboren in Marseille op 28 februari 1981, komt in augustus 2014 bij Sporting. Zijn club Valenciennes is net gedegradeerd en kampt met ernstige financiële problemen; hij werd aan Bastia gelinkt, maar de overgang werd geblokkeerd door de Corsicaanse bestuurders. Op 7 augustus 2014 tekent hij uiteindelijk een tweejarig contract in Charleroi, dat hij volgens Wikipedia in juli 2015 verlengt.

Hij blijft tot 2021 en komt volgens Wikipedia tot 230 wedstrijden in het Carolo-shirt. Hij maakt Europa mee met de Zebra’s, onder meer de Europa League 2015-2016, waar hij zich met Parfait Mandanda in doel afwisselt.

Zijn naam staat ook in de clubboeken: op 17 april 2021 speelt hij tegen Eupen op 40 jaar, 1 maand en 20 dagen. Hij is de oudste van alle spelers die het shirt van Sporting droegen. Daarna verlaat hij Charleroi voor Stade de Reims (2021-2023), waar hij zijn loopbaan beëindigt.

Raymond Mommens: recordspeler in eerste klasse

Rol
Speler, trainer, rekruteringscel
Jaren bij Sporting
1986-1997 (speler), trainer in 1999-2000

Raymond Mommens, geboren op 27 december 1958 in Lebbeke, droeg in zijn loopbaan maar twee shirts: dat van Lokeren en dat van Charleroi. 18 keer Rode Duivel, finalist op het EK 1980, speelde hij 613 wedstrijden in eerste klasse, een Belgisch record: 303 met Lokeren en 310 met Charleroi, volgens Wikipedia (de infobox van zijn pagina toont 335 wedstrijden en 20 goals voor 1986-1997, zonder de reikwijdte te verduidelijken).

Hij hoort bij de generatie van de bekerfinale van 1993, zoals het officiële clubverhaal vertelt. Wanneer hij in 1996-1997 stopt, spreekt de kroniek van “Mommens, de recordhouder”. Wikipedia noemt hem ook de oudste doelpuntenmaker uit de geschiedenis van Sporting: 38 jaar, 4 maanden en 28 dagen, op 25 mei 1997.

Na zijn loopbaan blijft hij in de staf: hij leidt het eerste elftal in 1999-2000, tussen Luka Peruzović, halverwege ontslagen, en Manu Ferrera. Volgens Wikipedia werkte hij daarna bij de rekruteringscel van de club.

Jean-Pol Spaute: van jeugdopleiding tot voorzitterschap

Rol
Speler, aanvoerder, voorzitter
Jaren bij Sporting
1959-1970 (speler), 1982-1999 (voorzitter)

Jean-Pol Spaute, geboren in Gilly op 18 januari 1943, is een zuiver product van de jeugdopleiding. Zijn naam opent een hoofdstuk in de officiële kroniek: 1959-1960 markeert het debuut van drie “legendarische” spelers uit de clubgeschiedenis, alle drie uit de eigen opleiding — Jean-Pol Spaute, Georges Bertoncello en André Colasse. Volgens Wikipedia speelt hij van 1959 tot 1970 267 wedstrijden en scoort hij 15 goals, elf seizoenen, waarin hij aanvoerder wordt.

Hij speelt mee op een van de mooiste bladzijden van de club: Sporting eindigt in 1968-1969 als vice-kampioen en kwalificeert zich voor de Jaarbeursstedenbeker, waar Spaute scoort tegen Rouen. In 1970 vertrekt hij naar La Louvière, waarna hij zijn loopbaan in 1974 beëindigt in Houdeng.

Zijn tweede rol is nog belangrijker. In 1982 zit de club in moeilijkheden in tweede klasse; Spaute, oud-speler, werkt samen met Gaston Colson om voorzitter te worden en Sporting van het faillissement te redden. Als voorzitter van 1982 tot 1999 staat hij aan het roer bij de promotie naar eerste klasse in 1985, na de eindronde van tweede klasse, en daarna bij het behoud van de club in de hoogste afdeling tijdens heel zijn mandaat. Volgens de clubkroniek treedt hij in 1999-2000 af na het mislukken van de komst van Mandaric en maakt hij plaats voor Abbas Bayat. Hij overleed op 23 januari 2009 in Charleroi.

Léon Gillaux en René Thirifays: de doelpuntenmakers van de jaren 1940

Rol
Aanvallers
Jaren bij Sporting
Jaren 1940

Voor de Brogno’s en Akpala waren er Léon Gillaux en René Thirifays. De officiële clubkroniek noemt René Thirifays een “echte ruwe diamant” die in 1941-1942 doorbrak ondanks door de oorlog verzwakte ploegen: 24 goals. In 1945-1946, bij de hervatting van de officiële competities, scoort Gillaux er 44 en Thirifays 24; Sporting heeft de beste aanval van de competitie en bereikt voor het eerst het podium, in wat toen het tweede niveau was.

Het volgende seizoen is het beste van die tijd. In 1946-1947 wordt Charleroi kampioen in tweede klasse en promoveert het voor het eerst naar de Ere-afdeling, de voorloper van de huidige eerste klasse, met 29 wedstrijden op rij zonder nederlaag. Henriet (een andere speler van die ploeg), Thirifays en Gillaux zijn alle drie internationals, preciseert de club. Thirifays wordt in 1949 topschutter van de eerste klasse: die prestatie werd pas in 2008 door Joseph Akpala geëvenaard.

Datzelfde seizoen 1948-1949 kent ook een administratieve tegenslag: zes spelers worden geschorst, volgens de clubkroniek omdat ze premies kregen die de Belgische voetbalbond te hoog vond, een sanctie die op het volgende seizoen weegt.

De generatie van 1993: de finale die Charleroi niet vergeten is

Rol
Ploeg
Jaren bij Sporting
Seizoenen 1992-1993 en 1993-1994

Geen enkele generatie liet zoveel sporen na in de verhalen van de club als die van 1992-1993. Het seizoen start met een Sporting waar niemand iets van verwacht: een jaar eerder was het bijna gedegradeerd naar tweede klasse. Het eindigt volgens het clubverhaal zesde in de competitie (zevende in het overzicht van Wikipedia), gelijk met Club Brugge, de titelverdediger, en haalt in de Beker van België een parcours waarin Gent, Club Brugge, Beveren en in de halve finale Anderlecht sneuvelen, waardoor Sporting Anderlecht de dubbel ontneemt.

De finale, met 2–0 verloren van Standard (Henk Vos aan het begin van de tweede helft, daarna Philippe Léonard), blijft een gevoelig onderwerp. Het clubverhaal wijst op het gebrek aan ervaring, op een eerste helft waarin Charleroi domineert zonder te scoren, en op fases waarin volgens de supporters een fout niet werd gefloten. Net als in de finale van 1978, verloren van Beveren, faalde Sporting op de laatste meter.

Het volgende seizoen brengt toch een primeur: in 1993-1994 eindigt Charleroi vierde en kwalificeert het zich voor het eerst in zijn geschiedenis voor de UEFA Cup; Robert Waseige wordt trainer van het jaar. Meteen uitgeschakeld in de eerste ronde in 1994-1995 (Rapid Boekarest) onder Georges Leekens, zal de club pas veel later opnieuw Europees spelen. In het geheugen van de Zebra’s blijven de finale en de Europese kwalificatie het grootste wapenfeit van de jaren 1990.

De krachtlijnen

NaamRolJaren bij SportingOm te onthouden
Dante Brogno / Toni BrognoAanvallers; Dante ook aanvoerder en trainerDante: 1986-2001 (speler), staf tot 2009; Toni: 1994-1995 en midden jaren 2000Dante: 426 wedstrijden en 121 goals volgens Wikipedia (389 en 108 in de competitie volgens zijn eigen pagina); Toni overleed op 3 november 2026
Philippe AlbertCentrale verdediger1985-1989 en 1999-2000105 wedstrijden en 11 goals bij zijn doorbraak, daarna een laatste seizoen (16 wedstrijden, 1 goal) voor zijn pensioen in 2000
Victor OsimhenSpits2018-2019 (augustus 2018 – augustus 2019)36 wedstrijden, 20 goals in alle competities; gekocht voor 3,5 miljoen euro, verkocht voor 22,4 miljoen euro aan LOSC
Enzo ScifoSpeler, daarna trainer2000-200213 wedstrijden en 3 goals als speler, daarna trainer vanaf 29 november 2000
Joseph AkpalaAanvaller2006-200818 goals in 2007-2008: eerste Carolo-topschutter van de competitie sinds 1949
Nicolas PenneteauDoelman2014-2021230 wedstrijden volgens Wikipedia; oudste speler uit de clubgeschiedenis (40 jaar, 1 maand, 20 dagen)
Raymond MommensSpeler, trainer, rekruteringscel1986-1997 (speler), trainer in 1999-2000310 wedstrijden in eerste klasse met Charleroi (613 in totaal, Belgisch record); oudste doelpuntenmaker van de club
Jean-Pol SpauteSpeler, aanvoerder, voorzitter1959-1970 (speler), 1982-1999 (voorzitter)267 wedstrijden en 15 goals als speler; voorzitter bij de terugkeer in eerste klasse in 1985
Léon Gillaux / René ThirifaysAanvallersJaren 1940Gillaux 44 goals en Thirifays 24 in 1945-1946; Thirifays topschutter van eerste klasse in 1949

Veelgestelde vragen

Wie is de topschutter aller tijden van Sporting Charleroi?
Dante Brogno, met 121 goals volgens de Wikipedia-pagina van de club (108 in de competitie volgens zijn eigen pagina). Beide cijfers staan op deze pagina.
Hoeveel leverde Victor Osimhen Charleroi op?
Charleroi kocht hem voor 3,5 miljoen euro van Wolfsburg (ingang 1 juli 2019) en verkocht hem voor 22,4 miljoen euro aan LOSC Lille op 1 augustus 2019, volgens Transfermarkt: een bruto verschil van 18,9 miljoen euro. Dat zijn de aankoop- en verkooprecords van de club volgens Wikipedia.
Wie is de oudste speler die ooit het shirt van Sporting droeg?
Doelman Nicolas Penneteau, die op 17 april 2021 tegen Eupen speelde op 40 jaar, 1 maand en 20 dagen.
Was een speler van Charleroi ooit topschutter van de competitie?
Ja: René Thirifays in 1949 (volgens Wikipedia) en Joseph Akpala in 2007-2008 met 18 goals, de eerste Carolo sinds Thirifays, volgens de clubkroniek.